Wie ben ik ? Job de Bruijn

Als mij gevraagd wordt om iets over me zelf te vertellen,  is het eerste dat bij me boven komt, dat ik getrouwd ben met Anke en dat we vijf kinderen hebben gekregen: Mirjam, Janneke, Stijn, Hanna en Evelien.
Alle kinderen zijn inmiddels het huis uit..
Ze wonen met of zonder partner op allerlei plaatsen in het land. We hebben zes kleinkinderen: Tijn en Janne , Jasmijn, Kasper, Lise en Jonna.
We komen uit het noorden van het land: Anke en ik zijn beiden geboren in Leeuwarden. We hebben gestudeerd in Groningen, daarna woonden we zes jaar in Zuidhorn, vanaf 1993 in Apeldoorn en nu in Laren.

Jeugd
Ik kom uit een degelijk hervormd gezin. Mijn moeder vertelde en zong.
Mijn vader was predikant. Elke zondag naar de kerk was gewoon.
Toch doe ik mijn opvoeding geen recht, als ik het alleen maar heb over gewoontes.
Geloven was vooral echt en ernstig. Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in wat mensen zouden kunnen denken en geloven.
Tegelijkertijd is geloven voor mij steeds onvanzelfsprekend gebleven.
Op de (openbare) middelbare school stelden ze me allerlei vragen, zoals:
wat stelt dat geloof eigenlijk voor, hoe weet je dat er een God is, weet je niet hoeveel ellende er door fanatieke gelovigen in de loop van de tijden is gedaan, wat zoek je nog in een kerk.
Die vragen en de gesprekken die volgden zijn belangrijk voor me geweest.
Ik ontdekte dat het niet alleen de vragen van anderen waren, maar (natuurlijk) ook die van me zelf. Ik merkte, dat er in elk mens, en dus ook in me zelf, een barst door het hart loopt, die je verdeelt in een deel geloof en een deel ongeloof.
Die barst schuift wat heen en weer in de loop van je leven.
Soms is het deel geloof groter, soms het deel ongeloof.

Opleiding en werk
Ik ben theologie gaan studeren in Groningen, uit interesse, niet zozeer uit geloof.
Daarnaast heb ik een opleiding gevolgd aan het conservatorium ( schoolmuziek).
Ik belandde als leraar muziek en godsdienst op het Augustinuscollege te Groningen.
Lesgeven vond ik heel erg leuk. Praten, werken met leerlingen, is volgens mij één van de meest uitdagende dingen van het leven.
Lesgeven op school betekende voor mij: muziek maken, musicals instuderen en uitvoeren, veel zingen met leerlingen en daarnaast: veel praten met leerlingen.
Leerlingen stelden mij dezelfde vragen, die ik indertijd op school had gehoord, zoals: hoe weet je nou dat er een God is?
Ik vond het interessant en prikkelend om met hen te discussiëren en om te vertellen  wat verschillende mensen nou zoal niet denken.

Predikant en geloven
Op een gegeven moment heb ik op de één of andere manier gemerkt, dat ik predikant wilde worden.
Hoe dat zo gaat? Ik ben niet op een moment bekeerd of zoiets.
Bij mij groeide dat besef. Geloven was meer iets dat me niet los liet.
Ik heb de sprong gewaagd met alle vragen en twijfels die een mens in zich draagt.
Ik heb niet het idee dat ik op alle vragen antwoorden heb gekregen.
Wel ben ik langzamerhand thuisgeraakt in de kerk en bij wat ik doe: bezig zijn met mensen en hun verhalen, met vragen, waar wij allemaal mee zitten en bezig zijn met de verhalen uit de Bijbel.
Die Bijbelverhalen zijn geen kant en klare recepten voor mij, maar hebben naar mijn idee wel telkens weer iets te zeggen over ons leven en over de richting waarin je iets van God kunt ontdekken. Verhalen als spiegels, als richtingaanwijzers dus.
Het gesproken woord speelt een belangrijke rol. Ik vind het wezenlijk om op zoek te gaan naar wat er staat en naar wat het kan betekenen voor mensen van nu.
Daarnaast is het muzikale voor mij van belang.

Kerk
Ik ben predikant in een kerk.
Een kerk is voor mij een ruimte, geen gesloten geheel. Geen club privé.
Het is een ruimte waar mensen kunnen komen en kunnen gaan.
Waar de deuren en ramen open kunnen en waar het licht kan komen. Waar niemand op de meetlat gelegd hoeft te worden. Waar het onzalige onderscheid tussen gelovig en ongelovig losgelaten wordt, in het besef dat we allemaal mensen zijn.
Een kerk is een ruimte waar niemand zich te bewijzen. Waar je kunt komen met en zonder geloof. Een kerk lijkt voor mij op een voedselbank: daar ga je naar toe, ook als je zelf even niets te bieden hebt.
Kerk betekent ruimte om individu te zijn, mens met een eigen leven, een eigen weg, eigen ervaringen. Het is de ruimte waarin mensen bewogen kunnen worden.

Contact
Heel belangrijk vind ik het om met veel mensen te spreken, te schrijven, te mailen.
Ik hoor graag wat iemand denkt en vindt, gelooft en niet gelooft.
Ik houd van open communicatie. Wie wat te melden heeft: laat het horen.
Mail, schrijf of bel me en ik zal proberen te reageren.

J.G. de Bruijn

contact >>>